De werkgever betaalt, maar van wie is het rapport?

Betalen is geen inzagerecht

De werkgever is opdrachtgever voor de financiering, niet voor de inhoud. Het persoonlijke rapport gaat naar de werknemer. De werkgever ontvangt geen ruwe aantekeningen, geen persoonlijkheidsprofielen en geen volledige rapportage. Wat de werkgever wél krijgt, leggen we vooraf schriftelijk vast, en dat beperkt zich tot procesinformatie: gestart, afspraken nagekomen, afgerond.

Waarom een toestemmingsvakje niet genoeg is

In een arbeidsrelatie is toestemming vaak geen geschikte grondslag: de afhankelijkheid maakt dat ze niet altijd werkelijk vrij kan worden gegeven. Wie zijn baan of beoordeling in het achterhoofd heeft, vinkt zelden onbevangen aan. De Autoriteit Persoonsgegevens en Europese toezichthouders wijzen juist op die machtsongelijkheid. Een inrichting die alleen op zo’n vinkje steunt, is daarom geen inrichting.

Wat wel werkt is de omgekeerde volgorde: eerst zo min mogelijk gegevens laten ontstaan die gedeeld zouden kúnnen worden, dan de rollen scheiden, dan vooraf vastleggen welke procesinformatie werkelijk nodig is, en pas daarna praten over eventuele terugkoppeling.

Als er toch inhoudelijk teruggekoppeld wordt

• Alleen op hoofdlijnen, nooit met details uit gesprekken.
• In aanwezigheid of met actieve betrokkenheid van de werknemer.
• Na afzonderlijke schriftelijke toestemming, die op elk moment kan worden ingetrokken.
• Nooit als voorwaarde voor het traject zelf.

Praktisch: twee formulieren

Een werkgever kan hier geen traject aanvragen namens een werknemer met diens persoonlijke situatie erin. Het werkgeversformulier verzamelt uitsluitend werkgeversgegevens: organisatie, contactpersoon en de zakelijke context. De werknemer krijgt daarna een eigen intakelink. Dat is geen omslachtigheid maar de enige manier om te voorkomen dat er persoonlijke gegevens ontstaan in een kanaal waar ze niet horen.

De werkgever betaalt. De werknemer blijft mijn cliënt.